Parijs maakt alles goed!

mei 23, 2012
Bonjour! Apres Paris kan beginnen!
Ik heb de voorpret met jullie gedeeld(jullie hadden weinig keus;)) en nu zullen jullie ook de napret en het reisverslag opgedist krijgen!
Allenig….nou weet ik wel, dat er wat mensen zijn die mij toch al het stickertje ADHD hebben opgeplakt;), die mij misschien met een flinke korrel zout nemen omdat men denkt dat ik hier de hele dag als een hyper dramaqueen door het leven krijs :)….en nu kan ik natuurlijk blijven beweren dat niks van dat alles de realiteit raakt……en dat het puur enthousiasme is…maar het reisverslag PARIJS kan eigenlijk in twee gedeeltes opgesplits worden, en ik ben “bang”als ik deel A hier uit de doeken doe, dat jullie denken dat ik op overdrijf, dat ik aandik, dat ik probeer jullie te vermaken(geloof me, vermakelijk was het NIET…al hebben we er wel smakelijk om moeten lachen, want 1 ding is zeker…NIETS…en NIEMAND….kills our PARISMOOD!!!)
Dus…wat leek me slim, ik knip en plak het stukje van dag 1 gewoon van mijn reisgenote..:D :
Lieve Dames en Heren….ik vrees dat als ik hier ons Parijsche Avontuur neerkalk, ik als een ongeloofwaarlijke fantast wordt beschouwd. Maar ik zeg U: Ieder woord is waarheid!! Vraag maar na bij Haar. Alles dat onze moeders ons geleerd hebben vooral NIET te doen (en datgene wij onze dochters vertellen NOOIT te doen) hebben wij min of meer noodgedwongen gedaan. Ik vrees dat Lynda’s wederhelft van zijn stokje af gaat wanneer wij weer eens met een extreem spontaan plan aan komen kakken. Maar we hebben gelachen! En veuls! En we hebben genoten! En veuls!

Enkele opmerkingen (zou een dag bezig zijn alles neer te pennen)

Neem vooral geen maaltijd in de Thalys. Een chique croque monsieur is niets anders dan een prijzig moordwapen. Met gevaar voor eigen leven hebben het ding richting onze maag gedreven, ondanks de tegenwerking van het stuk elastiek kaas dat er tussen zat gevrot.

Hebben wij onze Vlekkengids afgewerkt?
Nee. Flex als wij zijn, hebben we ons laten leiden door spontane acties, en (weers)omstandigheden. Een wolkbreuk na een boottochtje van het type binnen-een-minuut-nat-totaan-het-bot, deed ons besluiten zo snel mogelijk een taxi in te duiken. Helaas dachten daar hordes doorweekte toeristen en opgefokte fransozen hetzelfde over. Met onze enkels in het water dat rap de Seine instroomde, waren wij zowaar getuige van een heuse cat-fight, waarna wij ons met gevaar voor eigen leven (een zinnetje dat U nog heel vaak zult horen en soms erg serieus zal moeten nemen!!!) midden op de weg te storten en een taxi in te duiken. Een zeer chagrijnige taxi-chauffeur liet ons de hoofdprijs betalen voor een kort ritje omdat hij inkomsten zou verliezen aan ons.

Het Hotel, of beter: De Hotels als in meervoud: Wij waren ons terdege bewust van de ligging van het hotel. Vandaar de beslissing de bagage achter te laten op het station, Parijs in te duiken, en pas des avonds in te checken. Voor alle zekerheid gaven wij nog een belletje naar het hotel om dit door te geven. “Geen probleem” zei de meneer. “24 uurs service” zei de meneer. “Er zou voor alle zekerheid een notitie bij de booking geplaatst worden” zei de meneer. “Loopafstand van het station” zei de meneer. En tja, van een Ibis hotel mag je dat wel verwachten, dachten wij.
Het tegendeel bleek waar te zijn. De reis met de RER was al een ervaring op zich. We stapten uit in het juiste stadje, en daar ging het mis…..goed mis…. allereerst kachelden wij (met bagage) de verkeerde kant het station uit in een gehucht midden in de heuvels. Geen probleem: kleine tegenslag, dus doken we een vage bar binnen om de weg te vragen. Na enig overleg van de lokale bevolking, werden wij de andere kant op gestuurd met de boodschap een bus te pakken. Aan de andere kant van het station aangekomen, en na een korte blik te hebben geworpen op de rondhangende locals, het onverlichte onbekende terrein en gehoor gevend aan een gevoel van ernstig onbehagen, besloten wij dat het verstandig was een taxi te nemen richting hotel. Maar geen taxi te bekennen op de taxi-standplaats. Geen probleem. Er was nog een kebab/pizza/donner-tent open, we stiefelden naar binnen en vragen vriendelijk aan 8 man niet-werkend personeel om een taxi te bellen. Waarop wij een telefoon in onze handen geduwd krijgen. Duidelijk gemaakt dat wij geen nummer hadden van het taxibedrijf zo ver buiten Parijs, zoekt deze werkelijk niet al te snuggere meneer van onduidelijke etnische afkomst het nummer op, om vervolgens de telefoon te overhandigen. Dat loste ook niets op, tenslotte hadden wij geen flauw idee waar wij zaten. Uiteindelijk kregen wij te horen dat er geen taxi’s reden na 8 uur ‘s avonds….laat het nou tegen half elf zijn geweest. Dus hoppa, wij nog steeds vol goede moed en met alle bagage de heuvel op..al innerlijk vloekend want de planning was “travel light” en zo licht waren die koffers niet! We moesten een uur wachten….en ondertussen werden wij geobserveerd door de plaatselijke bevolking. Toen kregen wij een briljante ingeving: we bellen toch gewoon het hotel op, leggen de situatie uit en laten een taxi komen, wetende dat de meeste hotels toch wel een dealtje hebben met taxi-bedrijven. Nog steeds vol goede moed, en lachend (uuhh…pietsie zenuwachtig gegiechel) togen wij met ons hebben en houden weer bergje-af om voor het station (enigszins verlicht) op de taxi te wachten. Wat telefoontjes verder met het hotel, krijgen wij te horen: geen taxi’s na 8 uur….. met de moed enigszins in de schoenen maakten wij ons weer op om alsnog de heuvel weer te beklimmen en toch maar de bus te pakken, toen we een auto met een bordje “taxi” aan zagen komen rijden…… wat er toen gebeurde heb ik geprobeerd te verdringen… ik weet nog dat we ons met koffers en al voor de taxi hebben gegooid en eigenlijk de beste man wel kon omhelzen. Ookal was de taxi buiten dienst (meneer was de enige taxi-chauffeur en werkte niet na achten, maar goed, dat wisten we inmiddels al) was hij toch bereid ons naar hotel te brengen. De taxi reed weg, en gelooft U mij, met zo’n 120 km per uur, in een dorpje, heuveltje op en af, straatje in en uit….ik denk dat de topsnelheid op 150 km per uur was. Ik hoor Lynda krijsen: “Ik ga dood”, ikzelf kreeg spontaan de slappe lach, en de taximeneer vroeg of we bang waren……(*) Toen doemde het bordje “IBIS” op….wat waren wij blij.
Maar onze blijdschap was van korte duur, want het zeer armoedig ogende hotel was overbooked… Wij overhandigden de bevestiging, maakten duidelijk dat er zelfs een telefoontje was gepleegd en een notitie was gemaakt vanwege de late check in. Maar de duidelijk over-de-zeik-zijnde receptioniste vond dat het ons probleem was, niet het hare. Dat was een verkeerde inschatting van die mevrouw. Ondertussen mengde een sterk naar alcohol riekende meneer zich met het probleem, die zichzelf presenteerde als zijnde directeur van alle hotels in de omgeving (?). Na wat gehakketak met de extreem onwelwillende receptioniste werd er een andere “directeur” zijn bed uit getrommeld. En wij stonden daar, zeer vastberaden en doortastend te wachten op wat er komen ging. Na een zeer vaag verhaal (dat ik U zal besparen) en enkele telefoontjes, werd ons gezegd dat we naar een ander hotel konden gaan. Waarop wij vroegen: “hoe dan????” immers, geen taxi’s na 8 uur en bovendien waren wij niet van plan de extra kosten te dragen. Weer volgde er overleg tussen de “directeuren” en de tierende receptioniste, waarna wij te horen kregen dat we gebracht zouden worden.
En toen moesten we een zeer ongemakkelijke keuze maken….onze chauffeur zou de aangeschoten meneer worden…we keken elkaar met iets van wanhoop aan (het was inmiddels al ver na middernacht) en zeiden “ja”… waarop wij voor de tweede keer die nacht, al biddend en hopend op een goede afloop, een autoritje maakten. Om aan te geven: meneer was dusdanig onder invloed dat-ie de kofferbak niet eens open kreeg. En voor de tweede keer die avond waren wij blij het bordje met “hotel” te zien staan. Na een drankje (waarvan wij dachten dat het ons aangeboden werd, maar waarvan we later de rekening hebben kunnen betalen) konden we eindelijk de kamer in.

Als U nu denkt dat het niet erger kan…..dat kan het dus wel!!!

 ***einde citaat****

op een bankje op Place des Vosges was dit ons uitzicht
om het plein heen zijn vele galeries, eettentjes en doorgangetjes naar hofjes en hotel…dit is er één van…een Spa-hotel(zoiets hadden wij dus níet;))
op Rue Rivoli genoten wij van het franse leven, met Pasta en Wijn 😉
(nog niksvermoedend…of course)
Hotel de Ville, zeg maar…gemeentehuis
parkje vlakbij Hotel de Ville
geveltjes(joh;)…ik maakte 310 foto’s dus ik ga kiezen he)
en kekke roze bloempotten 😉
en dit was nog niet alles van dag 1, maar ik ga zoals gezegd er gewoon een vervolgverhaal van maken, anders wordt het een gevalletje TMI(too much info), en dan haken jullie af, en dát zou zonde zijn want we hebben echt wel HEEL VEEL mooie dingen weer gezien, enorm genoten en véél gelachen(en gedronken en gegeten;))
Gelukkig zijn wij beiden “gezegend”met de beroemde schouderophalende beweging die je moet lezen als: “o well” en de instelling : “we zullen doorgaan”, en de dooddoener “komt wel goed skatje” bijna als lijfspreuk hebben aangenomen…..ik kan zo 2 of 3 mensen opnoemen die al bij de eerste “verrassing”rechtsomkeert zouden hebben gemaakt. WIJ niet…wij kwamen voor Parijs, en wij zagen Parijsm de rest is ..uhm….bijzaak???;)
á demain!
Liefs,
Lynda

Print Friendly, PDF & Email
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Previous Post Next Post

You may also like

16 Comments

  • De Lorelei Brocante.

    Ohhhhhjaaaaaa PARIJS en wat erbij hoort….heullllllll herkenbaar Lynda !!
    En zo is het in heulll Frankrijk hoor, hahaaa
    Ga je er naar toe doe het dan met een soort van relaxte instelling en dan gaat het best redelijk …. ;-)toch ???
    Als je maar lol hebt gehad,ZO is dat !!!!

    Groetjessss
    Dicky Marie

    mei 23, 2012 at 11:42 am Reply
  • Diana

    Die keerskes die wij hebben aangestoken…hebben hun dienst bewezen *danktOnzeLieveHeeropblotekniekes*

    mei 23, 2012 at 11:42 am Reply
  • Carla

    Ow jeetje….nu maak je me nog nieuwgieriger naar het vervolg.

    liefs Carla

    mei 23, 2012 at 11:55 am Reply
  • lia

    Oh, die taxirit doet me denken aan een ritje in een busje in Egypte…. Als ik eraan denk, word ik weer misselijk….hihi.

    Ik ben wel heel benieuwd naar jullie vervolg.. pfff…

    liefs..)

    mei 23, 2012 at 1:07 pm Reply
  • Home and Lifestyle

    Die half dronken chauffeur…brrr…niet echt jofel, maar je moet wat…zo laat op de avond! Je kunt inmiddels geloof ik een boek schrijven…over die paar dagen in Parijs! Wordt vervolgd!

    mei 23, 2012 at 1:09 pm Reply
  • Petra

    Ik wil weten hoe het verder ging…. méns wat een verhaal. Als je dochter dat zou doen, zou je haar met terugwerkende kracht alsnog de nek omdraaien:) Noooooooit aan d'r vertellen, dit hoor je de rest van de puberteit: "maar jij……."
    Maar genoten hebben jullie:)

    Liefs Petra

    mei 23, 2012 at 1:39 pm Reply
  • It's me

    Ik kijk alleen foto's hoor….wat een verhaal….ben moei…ga lekker buiten zitten….welkom thuis !!….xxx…

    mei 23, 2012 at 4:06 pm Reply
  • Mirjam Verftechnieken.nl

    Ik kan niet wachten op het vervolg. Wat een KOSTELIJK verhaal! Vreselijk sneu voor jullie trouwens (*bijt op lip) maar het is nu eenmaal zo dat hoe erger het ongemak en de ellende, hoe hilarischer later het verhaal.

    mei 23, 2012 at 4:11 pm Reply
  • Saskia, Jan en Payal

    hoezo TMI en wij afhaken? Ik was nou net zo lekker aan het lezen en dan laten ze je gaan met zo een cliffhanger!!!
    Dat het maar rap morgen is :o)

    mei 23, 2012 at 4:14 pm Reply
  • Mirjam

    GELUKKIG HEB JE DE FOTO´S NOG LYN.
    Jeetje wat een verhaal, bijna te gek om waar te zijn, maar ik geloof er elk woord van hoor, en ik heb het ook allemaal zien gebeuren, in gedachten dan hè, maar die taxi ging wel erg hard…
    Ik wens je een heel fijne avond,
    en tot morgen…
    Lieve groet,
    Mirjam

    mei 23, 2012 at 5:14 pm Reply
  • Miranda

    Wat een verhaal, kan bijna niet wachten op het vervolg… Parijs was dus een heel avontuur, maar jullie hebben wel genoten!

    Groeten, Miranda

    mei 23, 2012 at 7:11 pm Reply
  • Elly's kleine idylle

    wat een verhaal zeg !!!!In dat in een wereldstad nog wel.. nou ja buitengebied, maar dan nog…. "met de Franse slag"Nu begrijp ik die uitdrukking beter…En dan nog die dronken chauffeur.Brr…Ben nu wel héél benieuwd naar het vervolg…
    Lieve groet…ELLY.

    mei 23, 2012 at 7:49 pm Reply
  • Monique De Jonge Woont

    oh my goodness… ik kan alleen nog maar zuchten… diep zuchten… Wat een verhaal is dit! Real life story binnenkort in uw theater, ik zie de aankondigingsborden al staan, jullie kunnen zo het podium op, wat een verhaal.. nu de rest nog #ikhoudmijnstoelvastmetangstenbeven….

    Ik ben wel heul heul trots op jullie dat je dit allemaal nog zo kunt na vertellen!
    power beebssss

    Greetzz van mij

    mei 23, 2012 at 10:07 pm Reply
  • Tierlantijn

    Klinkt allemaal best vervelend toch blijf ik jaloers..! 🙂

    mei 24, 2012 at 4:44 am Reply
  • Thuis bij Tjits

    het ging daar beslist niet van een leien dakje en ik zit zo in het verhaal dat ik bijna niet wachten kan op het vervolg;)

    liefs, Tjits

    mei 24, 2012 at 3:15 pm Reply
  • Franse Lelie

    Echt iets voor jou:) Nee hoor, wat lijkt het me ontzettend vervelend op het moment. Later is het om te gieren natuurlijk, maar waarom heb je niet gewoon een hotelletje in het centrum genomen?
    Ben benieuwd naar de rest! Lieve groet

    mei 24, 2012 at 7:08 pm Reply
  • Leave a Reply