De dag nadat…

maart 19, 2011

ik met Katja, met de meest roze boodschap die je een mens kunt geven, bij een ons dierbaar persoon binnenstapten om haar te verrassen(namens een tiental gelijkgestemde dames) en vooral duidelijk te maken dat ze bijzonder is, dat je als je liefde geeft je liefde terug krijgt(zo zou het moeten zijn he, vandaar alles roze;)). 

Ik me fleurig kleedde want het was immers ter ere van haar verjaardag, en helemaal hyper van de opwinding Noordwaarts in ons landje toog.
Ik later die middag met een voldaan gevoel huiswaarts keerde omdat het ons duidelijk was,…..MISSIE GESLAAGD;).
Ik me wéér eens realiseerde dat “geluk”in een klein hoekje zit, je de wereld zelf mag kleuren, en dat wat er ook gebeurt, je humor, positiviteit en gevoel van saamhorigheid je een héél eind brengt…….
Ik mijn blog (en dan vooral ook de muziek) het “zwijgen”had opgelegd, ik mijn hoofd, net als vele anderen op deze wereld diep boog uit respect en medeleven met “Japan”.
…………………………………………….
Die dag is vandaag……en ik laat alles nog eens de even “voorbijkomen”…….
“altijd vrolijk”…..”vol energie”….”irripositivo”……dat zijn dingen die mensen snel aan mij toeschrijven. En niet geheel onterecht misschien, want dat is wat ik laat zien in mn blogjes en m’n Tweets. Maar ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat NIEMAND, waar dan ook , altijd een eeuwig vrolijk en grappig is, niemand nooit eens het hoofd laat hangen omdat het even niet lukt, niemand niet eens diep zucht met de gedachte hoe wat en waar?
Er kwam een opmerking gisteren, van en hele lieve en gevoelige dame, en ze schoot zomaar dwars door m’n “muurtje”…….
Een muurtje dat ik uit zelfbescherming soms even om mn hart zet, een muurtje heeft een deurtje, dat dan weer wel, maar door dat deurtje laat ik binnen wat ik wil en wanneer ik wil. Dat muurtje kan bij sociale contacten erg snel verbrokkelen, maar ik kan het ook héél hoog op willen metselen omdat ik niet “geraakt”wik worden…om welke reden dan ook.
Klinkt dit zinnig?
Wel, die opmerking van gisteren ging natuurlijk over de Bloggers day of silence….we waren met zn allen stil….stil…….heel stil……..althans dat is wat je doet, zo is het “gebruik”
Maar lieve Elisabeth, ook ík wil eigenlijk niet stil zijn, ook ik ben boos, woedend zelfs, verdrietig maar onmachtig, zelfs een gevoel van paniek(want wat als en stel dat….)
gebeurtenissen als dit kunnen mij compleet uit mn doen meppen….me het gevoel geven dat de wereld héél groot is en héél hard en “boos”…..me het gevoel geven dat ik de mijnen moet beschermen of misschien zelfs af moet schermen van die wereld, me onpasselijk maken, hartverscheurend als je denkt aan je eigen kinderen bv.
…………………………………………..
ik bedenk me, de wereld is dan misschien hard, maar ook rond, en we zullen met z’n moeten zorgen dat de wereld blijft draaien. Dus hoe moeilijk ook, en hoe “oneerlijk” dat misschien voelt……de wereld moet door, en wij ook.
Me overgeven aan dat gevoel van woede zou me enorm uit mn balans halen en daar heb ik en de mensen om mij heen(want eerlijk is eerlijk, alles begint bij jezelf) helemaal niks aan!
Dus ik zwijg, ik zwijg uit respect en medeleven, ik zwijg omdat ik het anders ook niet weet,(onmacht) ik zwijg omdat ik anders ga huilen(verdriet) of onredelijke vragen ga stellen(woede).
Mijn stilzwijgen was oprecht(net als dat van al die anderen)…..maar…..iedereen mag dat op haar/zijn eigen manier doen. Niks is omkaderd, en gevoelens al helemáál niet.
Dus vandaag…de dag nadat…..richt ik me graag ook weer op de dingen om me heen, maar
gun ik ze in Japan natuurlijk ook hoop en leven…..
Hoop ik met héél mijn hart dat het in Japan niet nóg erger zal worden dan het al is, en dat mijn(hoe “egoistisch”kan een mens zijn?) toch stiekem toegeslagen “wat als en stel dat”vragen geen werkelijkheid worden, probeer ik in het NU te staan, en mn hart gewoon open te laten staan voor de kleine dingen, de mensen van nu, hier en daar binnen te laten…
Hoop ik dat de schoonheid van Japan, niet verloren zal gaan, elke keer als ik naar m’n roze bloesem kijk, die me zo sterk doet denken aan de bloesem van een Japanse kers….
Blijf ik streven naar de juiste combinatie van zoet(goed)…
en “spicy”(pittig) leven.
Maar hoop ik het allermeest dat mensen elkaar blijven steunen, waarderen, respecteren, accepteren, communiceren, verrassen, stimuleren en inspireren(welke vergat ik??;))
Probeer ik van elk “negatief”iets positiefs te maken, en soms zit dat mee…en soms heel erg tegen. Maar als wij op deze wereld elkaar hoe dan ook blijven “liefhebben” en “verzorgen”……weet ik zéker dat het goed komt/blijft….hier…..Japan…..
Dit is wat ik deed/doe vandaag….de dag nadat….vindt me naïef, vindt me kortzichtig…dat mag….:)….ik vindt dat niet erg!
Liefs,
Lynda
To all my foreign friends…..I’m so sorry but I wasn’t able to translate today’s post…why not?
It’s about emotions, feelings, and balance…..it’s what keeps me going….and that is SO hard to translate it in the right “tone”….so if you want to know, please find a translator, and if not….just enjoy the pictures!;)
Print Friendly
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Previous Post Next Post

You may also like

29 Comments

  • oma leentje

    Prachtig … ik ben er stil van. Heel mooi hoe jij het verwoord.
    Dit is al de 2e keer dat ik zo'n enge ramp mee maak(in de verte dan he). Toen waren mijn kinderen nog klein. Nu zijn mijn kleinkinderen nog klein. Ik hoop met heel mijn hart dat het goed gaat voor de mensen in Japan maar ook voor de mensen die mij nastaan. Ik heb lang heel lang niet gebeden maar nu was er toch gisteren een kaars met schiet gebedje. Ik heb hoop…….

    maart 19, 2011 at 1:44 pm Reply
  • anitavdh

    Hier ben ik dan weer stil van. Mooi. Herkenbaar.

    maart 19, 2011 at 2:04 pm Reply
  • Just Who I Am

    Lieve Lynda
    Ik lees en lees ,en weer zitten mijn tranen me in de weg .Eigenlijk wil ik zoveel schrijven,over mijn muur die ik zorgvuldig opgebouwd had tot mijn 55e ,daarna ben ik ongenadig gaan ''slopen'' alle emotie en woede eruit .Het was zwaar ,zo zwaar maar alle moeite waard .Eindelijk kon ik weer leven en ademen Nog steeds zijn er momenten dat ik opnieuw wil bouwen maar het mezelf niet toe sta .Ook hier op Blogger ben ik redelijk open en eerlijk in wat ik denk en voel.Toch had ik gister mijn twijfel of het wel kon wat ik schreef.Ik heb absoluut respect voor de mensen die willen zwijgen maar ik kan dat niet .Zwijgen is voor mij letterlijk en figuurlijk zo verstikkend .Ik brand mijn kaarsjes voor Japan ,maar ook huil ik en sta soms letterlijk te stampvoeten ,en het mag van mezelf .Alles beter dan weer die muur opbouwen .Ik stop maar met schrijven want het word bijna een blog in jouw blog
    Liefs Elisabeth

    maart 19, 2011 at 2:04 pm Reply
  • Tanja

    En dan schrijf jij op je eigen blog 'Verwacht hier geen diepgaande overpeinzingen' nou Lynda dit is er wel ff eentje, een post met een gouden randje, ik ben diep onder de indruk en neem mijn petje af voor je!

    Liefs
    Tanja

    maart 19, 2011 at 2:24 pm Reply
  • Karin

    Ik vind je gewoon LIEF! ♥

    maart 19, 2011 at 2:37 pm Reply
  • Mariette

    Dearest Lynda,

    Touching post, from the inner feelings of your soul… At least you do vent yourself positively and share it. That's what I tried to do in today's post about my trip to Japan in 2007 as I now KNOW that those people are okay. It took one week before I got an answer on my email messages… Out of respect I did not write anything. What IF?! But there are others that underwent a differen fate… more than ever I realize NOW what a luck I had in 2007 to escape the country on Delta Airlines one day ahead of schedule. Six sets of parents were so HAPPY to see their son/daughter back safe in the USA. The Typhoon was bad, it caused an earthquake and some nuclear leaks with a mini-tsunami. I was exhausted the next day but felt good about having accomplished this. At least a chaperon that took action and not like those with Natalie Holloway's group that went back to the US two days before those teenagers came home except for Natalie who got murdered… Japan is a safe country but the natural disasters are plenty there as it is on the ring of fire (vulcanoes) like where we lived and worked in Indonesia. We must respect nature.

    Lots of love,

    Mariette

    maart 19, 2011 at 2:44 pm Reply
  • Floor

    Ik sluit me gewoon even bij Karin aan !! ik weet niet hoe ik hier een hartje kan neerzetten maar anders zou ik er heel veel neerzetten !
    xxx

    maart 19, 2011 at 2:49 pm Reply
  • the cardigan-inn

    De spijker op z'n kop en heel herkenbaar….

    maart 19, 2011 at 2:53 pm Reply
  • Chantal (uit het Zuiden)

    Hallo Lynda,

    Wat heb je toch een prachtig blogje neergezet. Heb geloof ik nog nooit een reactie bij je achter gelaten maar kijk wel iedere dag of je iets hebt geschreven.
    Geniet er erg van. bij dit blogje ga je weer eens over alles nadenken.
    Dank je wel!

    lieve groetjes Chantal

    maart 19, 2011 at 3:10 pm Reply
  • Catherine

    Dear Lynda,

    What an emotive post my friend. I think one of the reasons we love you so much is the description you have made about yourself: A very positive person but with an enormous heart. We are all very touched about what has happened in Japan, and your words have expressed exactly what I felt when everything started.
    I truly believe that positive thinking and all our prayers really make a difference.

    Hope you have a wonderful weekend my dear Dutch teacher 😉

    Veel liefs en tot snel!!!

    maart 19, 2011 at 3:55 pm Reply
  • crealili

    Bedankt voor deze mooie woorden …..
    Liliane

    maart 19, 2011 at 3:56 pm Reply
  • Catherine

    P.S. And of course you have a friend in Barcelona!!!!!! 😉

    maart 19, 2011 at 3:56 pm Reply
  • Mandy

    Wat heb jij mooie woorden gevonden om uit te drukken wat je voelt, dat wat onder de stilte ligt. Waar veel mensen niet eens bij KUNNEN komen. Bijzonder mens!

    Liefs, Mandy

    maart 19, 2011 at 4:04 pm Reply
  • Alle mooie dingen

    knap geschreven… dat van die muurtjes dat ken ik…. alleen bij mij zit er geen deurtje in.. hoe maak je die?
    mijn man heeft 12 jaar terug toen we elkaar ontmoette met hamers alle muurtjes opengebroken maar alleen voor hem! voor anderen heb ik hem nog steeds stijf dicht
    ondanks dat ik met afschuw naar de beelden in Japan/Libie/Jemen etc etc. kijk probeer ik het me niet te veel aan te trekken.. net wat je zegt we moeten door.
    bedankt voor weer een wijze les
    groetjes
    Anita
    http://alle-mooie-dingen.blogspot.com

    maart 19, 2011 at 4:48 pm Reply
  • Marge

    I understand!:) I have same problems often:)But then we can so beautiful photos!!<3
    Hugs, Marge

    maart 19, 2011 at 5:00 pm Reply
  • It's me

    Lieverd…….en tussen door neem je ook nog te tijd om naar mij te luisteren…..je bent een schat !! …liefs van mij…..xxx…

    maart 19, 2011 at 6:02 pm Reply
  • Home and Lifestyle

    Wat een mooie woorden…de meest belangrijke ten aanzien van Japan vond ik het feit dat je zegt dat iedereen het op zijn eigen manier mag doen! De één uit het in stilte, de ander leeft ontzettend mee met de medemensen in Japan maar laat dat verder op haar blog niet blijken. Zo vult iedereen het op zijn eigen wijze in en is er – als er sprake is van respect – ook geen sprake van goed of fout! Ik vind dat je het heel mooi verwoord hebt Lynda!

    Lieve groet, Ingrid

    maart 19, 2011 at 6:37 pm Reply
  • Colin

    Wauw, prachtige blog … respect!

    maart 19, 2011 at 7:25 pm Reply
  • Zara

    ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥
    JE BENT EEN SCHAT!
    *veeg snel de tranen uit m'n ogen*

    maart 19, 2011 at 7:34 pm Reply
  • Vosje

    "RESPECT'

    Wat heb je dit weer goed geschreven!!

    Liefs Truus

    maart 19, 2011 at 7:59 pm Reply
  • uruguay white life

    Translater are stupid! :-))) So I enjoy the pics and wish you a wonderful and funny Sunday!!!

    Hugs

    Tine

    maart 20, 2011 at 1:05 am Reply
  • Alma

    Amen.

    XXXXX Alma

    maart 20, 2011 at 7:13 am Reply
  • Yvonne - Frl.Klein

    Liebe Lynda,
    ein bißchen was verstehe ich, was Du schreibst!
    Deine Bilder sind auf alle Fälle toll!
    Einen schönen Sonntag
    und viele liebe Grüße,
    Yvonne

    maart 20, 2011 at 9:46 am Reply
  • Jeanette

    Ik ben het eens met Tanja, dit is iets om even over na te denken. Fijne zon (nige) dag!

    Groet,
    Jeanette

    maart 20, 2011 at 10:00 am Reply
  • In den Uylenbal

    H die Lynda, or should i say Lovely Lynda. Ik denk van wel. Jij bent iemand die me keer op keer raakt. Met alles wat je in je mee draagt, ben je een compleet mens. Je verleden, heden & toekomst komen soms samen om "het muurtje" te doen wankelen. Ik denk zelf dat het deurtje in jouw beschermende muurtje altijd op een kiertje staat. Af en toe sta je achter dat deurtje en probeer je met alle woede die je bezit die deur gesloten te houden. Schouder tegen de deur en uit alle kracht duwen, NIEMAND mag er in !! Maar jij bent Lynda, zowaar een echt mens, en vaker dan je misschien lief is gooi je die deur wagenwijd open en laat iedereen binnen, om zich te vergapen ( ja, vergapen) aan je prachtige innerlijk, met alle voors en tegens. Ik heb het al eerder gezegd met muziek, maar je bent een MOOI mens ! Emoties komen en gaan, soms heftig, soms onderkoeld. Maar jij maakt altijd een positieve emotie bij me los, ook al komen er tranen aan te pas. Tranen zorgen voor opluchting, zo van : Zij heeft en kent dat gevoel ook ! Lieve Lynda, ik kan zo wel een tijdje doorgaan, maar ik ben blij je "virtueel" ontmoet te hebben, nu nog een keertje IRL ! xxxx Liefs & Greetz Lejo

    maart 20, 2011 at 10:10 am Reply
  • natuurlijk groen en doen

    Hoi Lynda,

    Heb je "eierboodschap"gemist en nog even terug gelezen maar kan hem zo gauw niet vinden ,stuur je nog even een nieuw berichtje want ik vind ze zo mooi en heb ze in gedachten al een mooi plekje gegeven

    fijne avond
    groetjes Bep

    maart 20, 2011 at 6:34 pm Reply
  • Claudia

    Je bent een lieverd!

    maart 20, 2011 at 6:50 pm Reply
  • Tierlantijn

    Héél mooi geschreven Lynda..! xx

    maart 20, 2011 at 8:21 pm Reply
  • Margot

    Een blog waar je alle emoties die er op deze (rare) wereld zijn….
    Blijschap en verdriet…stilte en lawaai, maar allemaal in een kader van diep respect…en dat heb ik zeker voor jou….maar dat weet je.
    Bedankt voor de mooie woorden, mooie muziek en de fantastische liefde die je uitstraalt, en ook lettrelijk gegeven hebt aan onze gezamelijke (blog)vriendin in het noorden (volgende keer ga ik mee hoor, die TAART!!!)…SUPER…
    Knuf,Margot

    maart 20, 2011 at 8:48 pm Reply
  • Leave a Reply